Zaliczka na podatek dochodowy
Zaliczka na podatek dochodowy pobierana jest co miesiąc. Wynosi ona 19% dochodów, które
podlegają opodatkowaniu. Pobierana jest jedynie w przypadku, gdy podstawa opodatkowania jest
mniejsza niż 37024zł. Zaliczka na podatek dochodowy będzie wynosiła 30%, jeśli suma dochodów
przekroczy w miesiącu 37024zł. Idąc tym tokiem, jeżeli suma dochodów podatnika przekroczy
74048zł, w następnym miesiącu jego zaliczka wyniesie już 40%. Zaliczenie kwoty zwrotu podatku
VAT na zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych nastąpić może dopiero w dacie
fizycznego wpływu wniosku o dokonanie takiego zaliczenia do siedziby organu podatkowego. Do
20 dnia miesiąca - osoba prowadząca działalność gospodarczą oblicza i wpłaca zaliczkę na podatek
dochodowy za miesiąc poprzedni.
Na stronach internetowych możemy znaleźć różne kalkulatory multimedialne, które łatwo i szybko obliczą naszą zaliczkę na podatek dochodowy za wybrany rok. Wystarczy podać kwotę brutto miesięcznego wynagrodzenia i rok, którego dotyczyć mają obliczenia. Możliwe jest przeprowadzenie wyliczeń dla podatników rozliczających się metodą progresywną oraz rozliczających się na zasadzie podatku liniowego.
Na krótki przykładzie można przedstawić to tak: Przychód - Koszty uzyskania przychodu (m.in. składka na ubezpieczenie społeczne) = dochód Dochód x skala podatku (19% np.) - 530,08 zł (kwota wolna od podatku) - składka na ubezpieczenie zdrowotne (płacisz 8,75 % a odliczasz tylko 7,75%) = Do zapłaty podatek
Ubiór służbowy a ulgi podatkowe
Mundury muszą nosić m.in. kolejarze, konduktorzy czy strażnicy miejscy. Ulga podatkowa przysługuje jednak znacznie większej grupie pracodawców. Ważny jest jednak ich wygląd i wartość. Zakup których zatem stroi można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu?
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku jest wartość ubioru służbowego lub ekwiwalentu za ten ubiór pod warunkiem, że jego używanie należy do obowiązków pracownika, np. na podstawie polecenia pracodawcy, funkcjonującego w zakładzie regulaminu lub z umowy o pracę. Nie ma jednak prawnej definicji odzieży służbowej. Dlatego też, często pojawiają się rozbieżności w interpretacji przepisów przez urzędy skarbowe.
Interpretacja prawna
Odzież służbowa to, zdaniem organów podatkowych, specjalna odzież, noszona tylko w związku z wykonywaną pracą, której charakter powinien uniemożliwiać wykorzystywanie jej do celów osobistych np. mundur, odzież robocza (kombinezon, fartuch), a także odzież reprezentacyjna, charakterystyczna dla firmy poprzez barwę, krój, logo. W zależności od rodzaju stroju i warunków korzystania z odpisów podatkowych, odzież służbową podzielić można na odzież roboczą, odzież firmową oraz odzież reprezentacyjną.
Odzież robocza
Nie ma wątpliwości, że odzież robocza i ochronna, której zapewnienie pracownikowi przez pracodawcę wynika z przepisów Kodeksu pracy lub przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, będzie wolna od podatku. Nie posiada ona bowiem cech odzieży osobistej ani cech odzieży reprezentacyjnej. Nie ma także znaczenia, ile będzie wynosiła jej wartość. Wszystkie faktury czy rachunki, potwierdzające jej zakup, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Zwolnienie obejmuje również zwrot kosztów zakupu takiego ubioru, gdy zatrudniony je ponosi.
Odzież firmowa
Odpisu podatkowego uniformów, nie zakwestionuje także żaden urząd skarbowy, pod warunkiem, że nie będą one zawierały cech identyfikujących ich z firmą oraz jeżeli konieczność ich noszenia wiąże się ze specyfiką wykonywaną pracą. Sytuacja zaczyna się prawnie komplikować, w przypadku stroju posiadającego firmowe cechy rozpoznawalne. Chodzi w szczególności o nadruki z logo czy nazwą firmy oraz o barwy firmowe. Ponieważ nie ma jednoznacznej definicji stroju firmowego, urzędy skarbowe pozwalają sobie na dowolność interpretacji przepisów podatkowych. Urząd Skarbowy w Radomniu oraz Urząd Skarbowy w Legnicy, zasłaniając się art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w swoich postanowieniach wykluczają możliwość dokonywania odpisów podatkowych za zakup odzieży firmowej, charakterystycznej dla firmy poprzez barwę, krój czy logo, klasyfikując ją jako odzież reprezentacyjną. W swoi uzasadnieniach, instytucje skarbowe zwracają uwagę na znaczenie sformuowania “rozpoznawalne cechy firmowe”. W ich rozumieniu, ubiór danej osoby, zaopatrzony w logo firmy, wskazuje na okoliczność, iż to właśnie tą, a nie inną firmę dana osoba reprezentuje. A skoro reprezentuje, to koszty zakupu danego stroju zaliczyć należy do kosztów reprezentacyjnych firmy, a te, zgodnie z przepisami, nie są zwolnione z podatku. Z tym sformuowaniem nie zagadza się natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach. W jego opinii ( sygn. sprawy IBPBI/2/423-1115/08/PP), samo oznaczenie stroju służbowego logo firmy, pod którym firma świadczy usługi hotelarskie, nie przesądza jeszcze o jego reklamowym charakterze, gdyż niejednokrotnie stanowi ono jedynie swojego rodzaju informację handlową. W tym też rozumieniu, wydatki ponoszone na zakup strojów służbowych z nadrukiem logo firmy o niskiej wartości jednostkowej, w które ubrani są pracownicy hotelowi podczas wykonywania swoich obowiązków, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Odzież reprezentacyjna
O ile w przypadku odzieży firmowej pojawiają się rozbieżności prawne, o tyle w przypadku odzieży reprezentacyjnej nie ma już ich wcale. W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i od osób fizycznych, za koszt uzyskania przychodu nie uznaje się wydatków na reprezentację. Nie wystarczy tylko udowodnić, że dana odzież nie jest strojem reprezentacyjnym, trzeba również dowieść, że strój ten nie posiada cech stroju prywatnego, czyli że nie jest możliwe wykorzystywanie go przez pracownika do celów prywatnych. W tym przypadku garnitury, garsonki, eleganckie bluzki i inne tego typu ubrania, na pewno nie spełniają wyżej przytoczonych cech.
Analizując interpretacje organów podatkowych dotyczące kwestii uznania za koszt uzyskania przychodu strojów służbowych dla pracowników można zauważyć, że ostatnio organy generalnie przychylają się do możliwości uznania takich wydatków za koszt pracodawcy. Trudno bowiem uznać, że zakup przez pracodawcę ubiorów służbowych dla pracowników jest kosztem reprezentacji, który został wyłączony przez ustawodawcę z kosztów uzyskania przychodu. Jeżeli jednak pojawia się wątpliwość stosowania odliczeń podatkowych, warto zwrócić się z zapytaniem do właściwego, ze względu opodatkowania, urzędu skarbowego z prośbą o udzielenie interpretacji przepisów podatkowych w danym przypadku. Takie kroki zapewne uchronią przed ewentualną odpowiedzialnością prawną.
Zaliczki na podatek dochodowy
Zaliczki na podatek dochodowy odprowadza się w trybie miesięcznym, a deklaracje składa za rok
Płatnik ma obowiązek odprowadzania zaliczek na podatek do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu wypłaty świadczenia. Natomiast po zakończeniu roku podatkowego, do końca stycznia roku następnego, płatnik będzie miał obowiązek złożyć we właściwym urzędzie skarbowym deklarację roczną PIT-4R, w której uwzględni m.in. świadczenia wypłacone zleceniobiorcom za rok poprzedni. Z kolei informacja o wypłaconych zleceniobiorcy świadczeniach i pobranych zaliczkach na podatek płatnik będzie miał obowiązek przekazać zleceniobiorcy oraz urzędowi skarbowemu właściwemu dla zleceniobiorcy w PIT-11 - do końca lutego następnego roku.
Od 1 stycznia 2007 r. płatnicy - w tym zakłady pracy - są zwolnieni z obowiązku składania miesięcznych deklaracji o wysokości dokonanych wypłat oraz o kwocie zaliczki na podatek pobranej i wpłaconej do urzędu skarbowego. Informacje te były wcześniej zamieszczane w PIT-4 (comiesięcznej deklaracji o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy), który od 1 stycznia 2007 r. został zlikwidowany. Obecnie obowiązujące w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wzory oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych są określone w rozporządzeniu ministra finansów z 15 grudnia 2006 r. w tej sprawie.
Począwszy od 2007 r., płatnik ma obowiązek złożenia tylko jednej, rocznej deklaracji PIT-4R - w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. Deklarację PIT-4R składają m.in. pracodawcy (zakłady pracy), zleceniodawcy, zamawiający dzieło, a także komornicy i następcy firmy wypłacający należności ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych jako płatnicy.
Warto zaznaczyć, że płatnik w sytuacji zaprzestania działalności ma obowiązek wcześniejszego sporządzenia takiej deklaracji - do dnia zaprzestania tej działalności. Deklaracja PIT-4R (Deklaracja roczna o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy) składa się w urzędzie skarbowym według siedziby płatnika bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie ma siedziby.
Warto podkreślić, że od 1 stycznia 2007 r. płatnicy nie muszą również składać miesięcznych deklaracji dotyczących poboru podatku na tzw. zasadach zryczałtowanych (chodzi o wcześniej obowiązujący PIT-8A). Będą natomiast musieli złożyć PIT-8AR (Deklaracja roczna o zryczałtowanym podatku dochodowym) - do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. W przypadku zaprzestania działalności przez płatnika przed tym terminem – do dnia zaprzestania tej działalności. Deklarację PIT-8AR składa się w urzędzie skarbowym według siedziby płatnika bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
Zaświadczenie o pomocy de minimis
Od 1 stycznia 2007 r. można stosować jednorazową amortyzację. Czy możliwość skorzystania z tej formy amortyzacji jest uzależniona od uzyskania od naczelnika urzędu skarbowego zaświadczenia o pomocy de minimis?
Możliwość skorzystania z jednorazowej amortyzacji nie jest uzależniona od uzyskania przez podatnika zaświadczenia o pomocy de minimis od naczelnika urzędu skarbowego. Zaświadczenie takie będzie jednak potrzebne przedsiębiorcy, jeżeli będzie się starał o uzyskanie kolejnej pomocy de minimis.
Zakres skorzystania z jednorazowej amortyzacji oraz podmioty do tego uprawnione określa art. 22k ust. 7 updof. Mówi on: „Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.” Z przepisu tego wynika ograniczenie podmiotowe i przedmiotowe: Ograniczenie podmiotowe – z jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać jedynie mali podatnicy (definicja małego podatnika określona jest w art. 5a pkt 20 updof) oraz podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności w roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 11: „Przepis ust. 7 nie ma zastosowania do podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności gospodarczej, który w roku rozpoczęcia tej działalności, a także w okresie dwóch lat, licząc od końca roku poprzedzającego rok jej rozpoczęcia, prowadził działalność gospodarczą samodzielnie lub jako wspólnik spółki niemającej osobowości prawnej lub działalność taką prowadził małżonek tej osoby, jeżeli między małżonkami istniała w tym czasie wspólność majątkowa”. Ograniczenie przedmiotowe – jednorazowa amortyzacja dotyczy wyłącznie środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych. Jednorazowej amortyzacji nie można też zastosować do wartości niematerialnych i prawnych. Biorąc pod uwagę powyższe ograniczenia możemy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział innych, tj. brak zaświadczenia z urzędu skarbowego o pomocy de minimis nie ma wpływu na możliwość skorzystania z jednorazowej amortyzacji. O tym, że jednorazowa amortyzacja jest pomocą de minimis informuje nas art. 22k ust. 10 updof: „Pomoc, o której mowa w ust. 7, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.” Zasady pomocy de minimis są uregulowane rozporządzeniem Komisji WE nr 1998/2006 z 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Do pomocy tej, poza jednorazowymi amortyzacjami, zaliczane są również między innymi umorzenie odsetek, rozłożenie podatku na raty czy odroczenie terminu jego płatności. O wydawaniu zaświadczeń o pomocy de minimis stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis. Na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia zaświadczenie o pomocy de minimis wydaje się z urzędu w dniu udzielenia pomocy publicznej będącej pomocą de minimis, a w przypadku pomocy w formie ulgi podatkowej udzielanej na podstawie aktu normatywnego bez wymogu wydania decyzji - w terminie 2 miesięcy od dnia udzielenia pomocy publicznej. Z kolei z § 4 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że beneficjent pomocy (czyli korzystający z jednorazowej amortyzacji) może wystąpić o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis przed upływem terminu, o którym mowa powyżej, czyli 2 miesięcy. Po tym terminie uzyskanie zaświadczenia jest niemożliwe.